عجب

يکی از مديران آمريکايی که مدتی برای يک دوره آموزشیبه ژاپن رفته بود، تعريف می کرد که روزی از خيابانی که چند ماشين در دو طرف آن پارکشده بود می گذشتم رفتار جوانکی نظرم را جلب کرد.

او با جديت وحرارتی خاص مشغول تميز کردن يک ماشين بود،بی اختيار ايستادم.

مشاهده فردی که اين چنين در حفظ و تميزی ماشين خود میکوشد مرا مجذوب کرده بود.

مرد جوان پس از تميز کردن ماشين و تنظيم آيينه های بغل،راهش را گرفت و رفت، چند متر آن طرفتر در ايستگاه اتوبوس منتظر ايستاد.

رفتار وی گيجم کرد. به او نزديک شدم و پرسيدم مگر آنماشينی را که تميز کرديد متعلق به شما نبود؟

نگاهی به من انداخت و با لبخندی گفت: من کارگر کارخانهای هستم که آن ماشين از توليدات آن است.

دلم نمی خواهد اتومبيلی را که ما ساخته ايم کثيف و نامرتبجلوه کند